فرهنگ آپارتمان نشینی، باید و نبایدهای زندگی در آپارتمان

رشد جمعیت، مهاجرت و محدودیت در توسعه فیزیکی شهرها و در نهایت افزایش قیمت زمین، آپارتمان نشینی را به ضرورتی اجتناب ناپذیر مبدل ساخته است.

خانه‌های بزرگ و با صفای قدیمی دیگر به خاطره‌ها پیوسته‌اند و داشتن خانه‌ای مستقل و حیاط‌دار به رویایی بسیار دور و دست‌نیافتنی شباهت دارد.

اگرچه از آغاز آپارتمان سازی و آپارتمان‌نشینی در ایران چیزی در حدود پنجاه سال می‌گذرد؛ اما بسیاری از ما تجربه‌ی زندگی در خانه‌های ویلائی کوچک و بزرگی را داریم که بسیاری از خاطرات‌کودکی و نوجوانی‌مان را در آنها به یاد می‌آوریم. خانه‌هایی که می‌توانستیم آزادانه در آنها بازی کنیم، بدویم و جست و خیز کنیم.

اکثر ما از نسلی هستیم که برای زندگی در آپارتمان‌ وتبعیت از قوانین و قواعد حاکم بر آن تربیت نشده؛ و به نظر می‌رسد انطباق نسبی ما با «فرهنگ آپارتمان نشینی» ماحصل سه عنصر تاثیرگذار در رفتار اجتماعی ما باشد: مذهب، فرهنگ‌عمومی و قانون.

زندگی آپارتمان نشینی

فرهنگ آپارتمان نشینی به چه معنی است؟

«فرهنگ آپارتمان نشینی» به بیان ساده، بهره‌گیری صحیح از بخش های مشترک ساختمان، احترام به حقوق همسایگان و پرداخت به موقع شارژ و سایر هزینه‌های مربوطه را در‌بر می‌گیرد. احترام به حقوق همسایگان اصلی‌ترین موضوع قابل بحث در مقوله‌ی فرهنگ آپارتمان‌نشینی است.

فرهنگ آپارتمان نشینی در واقع با حقوق، تکالیف، ارزش ها، رفتارها و سبک زندگی معنی می‌شود. این فرهنگ هنجارهایی را برای زندگی مسالمت‌آمیز ترسیم می‌کند. هنجارهایی که انسان‌هایی از فرهنگ‌ها و خرده‌فرهنگ‌های مختلف را به یکدیگر نزدیک و هم‌جهت می‌سازد.

با تنگ‌تر شدن فضای زندگی، حریم شخصی افراد و خانواده‌ها نیز محدودتر شده و بخشی از تمایلات و آزادی‌های فردی آنان نیز کاهش می‌یابد. در چنین شرایطی برای فراهم‌آوردن یک فضای آرام و بدون چالش افراد ناگزیرند تا از برخی از امیال و آزادی‌های فردی خود چشم‌پوشی کنند و تکالیفی را در مقابل سایرین بر خود متصور باشند.

در این میان اما، عدم آگاهی برخی از افراد از این تکالیف و فرهنگ آپارتمان نشینی سبب بروز انواع کدورت‌ها، تضاد‌ها و گاهی نزاع‌ها در میان همسایگان می‌شود. مسائلی که سبب تحمیل هزینه‌های مختلفی به جامعه، اقتصاد و دستگاه قضائی کشور می شود.

نتایج پژوهش‌های کاربردی نیز تصریح می نمایند که عدم آشنایی با قوانین و مقررات آپارتمان نشینی و حدود و وظایف مربوط به آن، اصلی ترین علت رعایت نشدن آنها از سوی برخی از ساکنان این مجتمع‌ها است.

نتایج پژوهش‌ها نشان می دهند که سر و صدا و رفت آمد زیاد ۳۹ درصد، عدم تفاهم با همسایگان ۱۳درصد، نداشتن فضای مناسب برای تفریح ۱۲ و مزاحمت همسایگان ۲۷ درصد از علل نارضایتی مردم از آپارتمان نشینی را تشکیل می دهد. در مجموع ۵۵ درصد از آپارتمان نشین ها از سبک زندگی آپارتمانی ناراضی هستند.

از اینرو موضوع آموزش و اطلاع‌رسانی می‌بایست در راس اولویت‌های متولیان مربوطه قرار گیرد. در این میان نقش و جایگاه شهرداری‌ها در تدوین و تبیین چارچوب‌ها و هنجارهای مورد اشاره، مهم‌تر و شاخص‌تر از سایر متولیان فرهنگی به نظر می‌رسد.

مقالات سبک زندگی

فرهنگ آپارتمان نشینی و منشورهای اخلاقی

یکی از اقدامات بسیار زیبا و قابل ستایش در راستای آموزش و تقویت فرهنگ آپارتمان نشینی؛ تدوین و انتشار منشورهای اخلاقی است. در برخی از مجتمع‌های مسکونی به همت مدیران و یا ساکنین آنها، اصول و قوانین مورد پذیرش عرف و یا اکثریت در قالب مرام نامه‌ها و یا منشورهای اخلاقی تصویب و تبلیغ می‌شوند.

این منشورهای اخلاقی شباهت بسیاری با قوانین و مقرراتی دارند که اکثر ما در تابلوهای اعلانات مجتمع ها دیده ایم، با این تفاوت که با ادبیات دوستانه و صمیمانه‌تری به نگارش در می‌آیند و اثری از ادبیات آمرانه در آنها یافت نمی‌شود. همین موضوع سبب ایجاد احترام و اقبال بیشتر به تعامل و همراهی ساکنین با مدیریت و سایر همسایگان خواهد داشت.

آپارتمان نشینی

آپارتمان نشینی و قانون های نانوشته

بطور کلی موارد اختلافی و یا آزار دهنده در آپارتمان ها به سه دسته تقسیم می شوند. نخست مسائلی که ریشه در ضعف فرهنگی دارند، مانند مهمانی های شبانه و مزاحمت های مکرر و طولانی، آلودگی های صوتی و مواردی از این دست که مصادیق متعدد والبته آشنایی برای ما دارند.

دوم، مسائلی که ریشه در عدم آگاهی نسبت به قوانین عرفی و حقوقی دارند. مانند اختلاف در تعیین قدرالسهم هزینه‌ها که از شایع‌ترین موارد اختلافی در مجتمع‌های مسکونی به‌حساب می آیند.

سوم، ضعف در ارتباطات و بروز سوء تفاهم که زمینه‌ساز اختلافات و کدورت‌های طولانی مدت در میان همسایگان می‌شود. اختلافاتی که در بسیاری از مواقع به زیرپا گذاشتن فرهنگ و قوانین عرفی نیز کشیده می شوند.

 

نگاهی به مزایای آپارتمان نشینی

نوستالژی خانه های ویلایی و اندوه و افسوس از میان رفتن خانه‌های مستقل کوچک و بزرگ و اجبار نسبی به پذیرش زندگی در آپارتمان‌ها، سبب شده است تا برخی از مزایای این سبک از زندگی نادیده انگاشته شوند.

زندگی در آپارتمان آنقدرها که گاهی تصور می‌کنیم سخت و غیرقابل تحمل نیست. زندگی در آپارتمان‌ها مزایایی هم دارند که نمی‌توان آنها را نادیده گرفت.

امنیت جان، ناموس و اموال یکی از مزایای اصلی آپارتمان‌هاست. اگرچه ما در هیچ کجا از خطرات احتمالی مصون نیستیم؛ اما آپارتمان‌ها و مجتمع های مسکونی در برقراری امنیت و همچنین برخورداری از احساس امنیت بی‌تاثیر نیستند.

در برخی از مجتمع‌های بزرگ، اکیپ‌های نگهبانی بطور شبانه‌روزی مشغول نظارت و گشت‌زنی هستند. در مجتمع‌های متوسط نیز نگهبان‌ها و یا سرایداران بطور ثابت در ساختمان حضور دارند و وجودشان درصد بالایی از امنیت و آرامش را برای ساکنین به همراه دارد.

از سوی دیگر خرید برخی از تجهیزات و تاسیسات مورد نیاز در آپارتمان‌ها بصورت اشتراکی صورت می پذیرد و این مساله هزینه‌های شما را تا حدود بسیاری زیادی کاهش می‌دهد.

هزینه‌های نظافت، آّب، برق و گاز ساختمان نیز به نسبت قابل‌قبول و عادلانه‌ای بین ساکنین تقسیم می‌شود که این مساله نیز هزینه‌های جاری خانوار را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد.

 جمع بندی

فرهنگ آپارتمان نشینی در ایران، به پشتوانه‌ی فرهنگ غنی ایرانی و اسلامی و همچنین یکپارچگی ملی ظرفیت رشد و اعتلای بسیار بالایی را در خود دارد. همچنین برخی از موانع اعتلای آن، مانند عدم آموزش و عدم اطلاع از قوانین تنها به موضوع آپارتمان نشینی محدود نمی‌شوند و در بسیاری از پرونده‌های حقوقی و جزایی نیز خلاء آموزش و بی اطلاعی از پیامدهای حقوقی، زمینه‌ساز بروز جرایم ناخواسته‌‌ای می شوند که تبعات و آسیب‌های اجتماعی بسیاری را با خود به همراه دارند.

منبع: مجله آنلاین هومینگ

دیدگاه ها

mood_bad
  • بدون دیدگاه.
  • chat
    افزودن دیدگاه