قوانین آپارتمان نشینی در مورد شارژ


شارژ و قوانین آپارتمان‌نشینی! در قانون تملک آپارتمان‌ها حق شارژ و وظیفه پرداخت شارژ ساختمان به صورت صریح بیان شده است؛ اما میزان پرداختی حق شارژ در این قانون مشخص نشده است و همین امر موجب ایجاد اختلافاتی بین برخی مالکان می‌شود. قوانین آپارتمان نشینی در مورد شارژ تمام این موارد را حل خواهد کرد.

به موجب قانون تملک آپارتمان‌ها تمام ساکنین یک ساختمان موظف به پرداخت هزینه‌های مشترک و مشاعات به عنوان حق شارژ ساختمان هستند. منظور از قسمت‌های مشترک در این قانون قسمت‌هایی از ساختمان است که در انحصار یک یا چند مالک یا پیشه نبوده و به کلیه ساکنین تعلق دارد.

به‌طور‌کلی قسمت‌هایی که برای استفاده اختصاصی تشخیص داده نشده‌اند یا در اسناد مالکیت ملک اختصاصی یک یا چند مالک تلقی نشده است، از قسمت‌های مشترک و مشاعات محسوب می‌گردد.

طبق قانون، آنچه که مشخص بوده این است که پرداخت شارژ به عنوان تأمین هزینه‌های مشترک است. این هزینه‌ها شامل نگهداری و تعمیرات جزیی آسانسور، تأسیسات ساختمان، تجهیزات مورد استفاده، پرداخت قبوض خدماتی و حق‌الزحمه مدیران ساختمان است.

قانون مبلغ معینی را برای این موارد بیان نکرده است و این مبالغ برحسب تصمیم مالکان و مدیران ساختمان معین خواهد شد.

شارژ ساختمان

نحوه تعیین شارژ ساختمان

نحوه شارژ ساختمان به توافق بین مالکان بستگی دارد. ممکن است در مجمع عمومی ساختمان مصوب شود که با توجه به تعداد افرادی که در هر واحد هستند، حق شارژ محاسبه شود یا اینکه متراژ هر واحد مبنای تعیین مبلغ شارژ ساختمان باشد.

بر این اساس افراد شارژ ماهیانه را می‌پردازند مثلاً برای تعیین تعرفه گاز در آپارتمانی که موتورخانه مشترک دارد، معقول است که هزینه‌ها براساس زیربنا محاسبه شود، زیرا منطقی است که هرچه متراژ واحدی بیشتر باشد، گاز بیشتری نیز مصرف خواهد شد.

مخارج دیگری که به میزان مساحت زیربنا ارتباط ندارد، مانند هزینه‌های مربوط به سرایدار، نگهبان، آسانسور، تزیینات، نظافت و… سهم تمام واحدها یکسان محاسبه می‌شود.

شارژ آپارتمان

امتناع از پرداخت شارژ ساختمان

در برخی ساختمان‌ها برخی از ساکنین از پرداخت حق شارژ خود امتناع می‌کنند و قانون برای این موارد نیز راه‌حلی ارائه داده است.

در قانون مصوب تملک آپارتمان‌ها، قسمتی به صورت جدا به این مساله اختصاص داده شده است و مجازات ساکنینی که شارژ آپارتمان خود را پرداخت نمی‌کنند را اینگونه تعریف کرده است:

“هرگاه یک آپارتمان یا یک محل کسب دارای مالکین متعدد و بیش از سه نفر باشد، مجمع عمومی با مالکان یا قائم مقام قانونی آن‌ها وظیفه دارند مدیر یا مدیرانی از بین خود یا از خارج انتخاب کنند.

مدیر هر ساختمان مسئول حفظ و اداره ساختمان و اجرای تصمیمات مجمع عمومی است و موظف است مخارج مربوط به قسمت‌های مشترک را ماهانه جمع‌آوری و در ردیف‌های مربوط هزینه کند.”

در صورت خودداری مالک یا مستاجر از پرداخت حق شارژ خود، مدیر ساختمان می‌تواند مراتب را از طریق اظهارنامه به او ابلاغ کند.

اگر ۱۰ روز از تاریخ ابلاغ اظهارنامه سهم بدهی شارژ خود را پرداخت نکند، مدیر ساختمان می‌تواند از دادن خدمات مشترک از قبیل شوفاژ، تهویه مطبوع، آب گرم، برق، گاز و… به او خودداری کند.

باید به این نکته توجه داشت که مدیر فقط می‌تواند خدمات مشترک بدهکار را قطع کند؛ اگر برق، آب یا گاز مالکی که شارژ خود را نداده است اختصاصی و مجزا باشد، مدیر نمی‌تواند آن‌ها را قطع کند. بنابراین فقط می‌تواند قسمت‌های مشترک را قطع کند.

برای قطع خدمات مشترک دو نکته زیر مهم هستند:

  • برگ اظهارنامه برای امنتاع کننده از طریق دادگستری فرستاده شود و ۱۰ روز از تاریخ ابلاغ آن گذشته باشد و مالک یا مستاجر از پرداخت شارژ امتناع کند.
  • همانطور که گفته شد، مدیر ساختمان فقط حق قطع خدمات مشترک را دارد نه خدمات اختصاصی! بنابراین اگر مدیر ساختمان بدون رعایت مراتب بالا، خدمات مشترک را قطع کند خودش قابل تعقیب بوده و از نظر کیفری به عنوان ممانعت از حق به مجازات حبس محکوم می‌شود.

حال سوالی پیش می‌آید؛ اگر مالک یا مستاجر با وجود برخورد قانونی باز هم از پرداخت حق شارژ خود امتناع کرد، نتیجه چه می‌شود؟

در صورتیکه با پیگیری‌های مدیر ساختمان نتیجه‌ای حاصل نشد، این مدیر می‌تواند به ثبت محل وقوع آپارتمان مراجعه کرده و اداره ثبت بر مبنای اظهارنامه ابلاغ شده علیه شخص، اجراییه صادر کند.

حق شارژ

حق شارژ واحدهای خالی آپارتمان

در برخی ساختمان‌ها به علت مسافرت، مهاجرت، اجاره نرفتن و… ممکن است واحدی خالی بماند، در این مواقع قانون در مورد حق شارژ آن واحد نیز تصمیم‌گیری کرده است.

طبق قانون تملک آپارتمان‌ها، مالک واحدهای خالی باید هزینه‌های مربوط به نگهداری ساختمان را پرداخت کند. هزینه‌های مربوط به نگهداری آپارتمان اعم از اینکه مالکان از آن استفاده کنند یا نکنند باید توسط کلیه مالکان پرداخت شوند.

با دو مثال این موضوع را روشن می‌کنیم.

ایزوگام پشت بام به حفظ و موجودیت ساختمان کمک می‌کند و جزو قسمت‌های مهم آپارتمان است و یا آسانسور یکی از موارد رفاهی مهم ساختمان است و هیچ واحدی صرف اینکه از آن‌ها استفاده نمی‌کند، نمی‌تواند از پرداخت سهم خود کوتاهی کند.

بنابراین برای تعمیرات اساسی به جهت حفظ ساختمان باید کلیه مالکان (چه استفاده‌کننده از آن باشند، چه نباشند و چه واحد آن‌ها خالی باشد یا نباشد) باید کلیه هزینه‌ها را به مدیر ساختمان متقبل شوند.

اما در صورتیکه مثلاً آب ساختمانی مشترک باشد و واحدی هم خالی باشد، به دلیل اینکه از آب استفاده‌ای نکرده است، نیازی به پرداخت سهم ماهیانه آب نخواهند داشت.

شارژ واحد مسکونی

حق شارژ ساختمان توسط مالک یا مستاجر

پرداخت شارژ بین مالک و مستاجر کاملاً توافقی است و باید تکلیف آن در هنگام عقد قرارداد اجاره روشن و مشخص شود. اما طبق قانون برای این موارد استدلالاتی وجود دارد.

شارژ ساختمان جزو هزینه‌هایی است که به جهت استفاده بهینه از محل سکونت پرداخت می‌شود بنابراین پرداخت شارژ ماهیانه که برای قبوض خدماتی، سرویس ماهیانه آسانسور، نظافت ساختمان و… استفاده می‌شود بر عهده مستاجر که استفاده‌کننده از ملک است، می‌باشد.

اما در مواردی همچون تعمیرات اساسی تأسیسات ساختمان، تغییر رنگ دیوارها، تعمیرات پشت بام، تعمیرات و تعویض قطعات آسانسور و… که جزو تعمیرات کلی یا اساسی آپارتمان است و به موجودیت ساختمان کمک می‌کند بر عهده مالک می‌باشد.

سخن آخر

پرداخت شارژ ساختمان به جهت حفظ و نگهداری آن است و بهتر است مبلغ آن در طی جلسه‌ای به همراه دیگر مالکان ساختمان و با رضایت کامل کلیه ساکنان تعیین شود و طی صورتجلسه‌ای در اختیار همه مالکان قرار گیرد.



منبع: مجله آنلاین هومینگ

دیدگاه ها

mood_bad
  • بدون دیدگاه.
  • chat
    افزودن دیدگاه